با فرا رسیدن اول ماه مه سال 1886، در سراسر ایالات متحده 5000 اعتصاب با شرکت 350000 کارگر آغاز شد. صبح اول ماه مه یکی از روزنامه های شیکاگو وضع موجود را این گونه به تصویر کشید: "هیچ دودی از دودکش کارخانه ها بیرون نمی آید. همه چیز، رنگ یک روز تعطیل بخود گرفته است. کارگران را گویی رتیل بین المللی نیش زده است. آنان را گویی رقص مرگ فرا گرفته است".  این چنین بود که 15 سال پس از کمون، اکنون نوبت کارگران امریکایی بود که در شهرهای مختلف، پرچم های سرخ حمل کنند و خیابان ها را به عرصه ی قدرت نمایی خویش تبدیل کنند.

مردم ایران با وجود تمامی تلخ کامی ها و رنج ها ی بسیاری که در درازنای تاریخ از سوی حاکمان بر آنان تحمیل شده  است، همواره از ستاینده گان شادی بوده اند و به هر انگیزه و مناسبتی جشنی به پا کرده اند و دمی شاد زیسته اند. هر چند تا آن جا که بیاد می آوریم در شب تیره و تار خودکامه گی̊ زنده گی را تجربه کرده ایم، اما همواره ستاینده ی روز و نور بوده ایم. گرچه زمستان̊ طولانی ترین فصل ِ تاریخ زنده گی مان بوده است، اما همیشه ستایش گر بهار بوده ایم. درست است که همواره به بندمان کشیده اند و پای در بند زیسته ایم، اما هرگز شوق پرواز از تن زخمی و روان فرسوده مان رخت برنبسته است. هر چند خودکامه گان کوشیده اند ما را از محنت دیگران بیگانه سازند، اما سرود بنی آدم اعضای یک پیکرند، بر لبان بی قرار ما جاری بوده است. با وجود تمامی کوشش حاکمان در پاسداری از امر کهنه و ترویج کهنه خویی، مردم در تکاپوی بهتر زیستن̊ از امر کهنه گسسته اند و به امر نو خوشا آمد گفته اند...

کمون پاریس̊ آذرخشی امید بخش در دل شب تیره ی سرمایه بود. طنین شعار زنده باد کمون در 18 مارس 1871( 28 اسفند 1249 خورشیدی) کاخ بیداد̊ بنیاد حکومت سرمایه را به لرزه درآورد. کمون پاریس با وجود تمامی ضعف ها و اشتباهات اش و با همه ی مستعجل بودن عمر حکومت اش- 72 روز- نخستین تجربه ی درخشان پی افکندن خود̊ حکومتی پرولتاریا بود. تجربه ای که طی آن پرولتاریا توانست "کمون" را به مثابه شکل سیاسی اعمال حکومت خود کشف کرده و در عمل به کار بندد. کمون به گفته ی مارکس اهرم رهایی  کار از سلطه ی سرمایه و ابزار الغای پایه های اقتصادی وجود طبقات و الغای ذات ِ خود سلطه ی طبقاتی است...

زنان با حضور فعال و گسترده ی خود در اعتراض های پسا انتخاباتی سال 88 به خوبی نشان دادند که نه فقط از پیشگامان پیکارعلیه اسلام سیاسی، بل از پیگیر ترین و جسورترین نیروهای محرکه ی انقلاب پیشارو هستند.  زنان نه فقط به عنوان بخشی از نیروی معترض، بل به عنوان نیروی سازمانده و پیشروی جنبش پا به عرصه ی خیابان گذاردند. جسارت چشم گیر و روحیه ی پُر شور انقلابی آنان نیرو بخش تمامی شرکت کننده گان در اعتراض ها بود.

در حقیقت تنها با تسخیر خیابان ها در روز انتخابات می توان̊ نمایش ِکمدی انتخابات حاکمان را به نمایش ِ حماسی اراده ی معطوف به رهایی آزادی خواهان تبدیل کرد. بی تفاوتی و بی اعتنایی و در کنج خانه نشستن نیز بی شک شکلی از نمایش بیزاری و بیگانه گی از حاکمان است. اما نباید از یاد بُرد که انتخاب ِ این شکل ِ انفعالی از پیکار، نه فقط بیان گر بیزاری از حکومت، بل بیان گر بی اعتمادی و بی اعتقادی به نیروی خویش، فقدان جسارت لازم و آماده نبودن روحیه ی انقلابی برای پرداخت هزینه ی ساختن و زیستن در جامعه ی آزاد و برابر است....

انقلاب 57، انقلابی متناقض بود. متناقض بدین معنا که یک نیروی ارتجاعی در دل یک جنبش انقلابی، مجال فعال شدن یافت، و درغیاب هژمونی و بدیل انقلابی، فرصت تبدیل شدن به نیروی هژمونیک را به چنگ آورد. نیرویی که با زبان و منطق انقلاب توانست انقلاب را از درون مهار کرده و سرانجام با سازمان دهی و اتکا به دولتی که رسالت خود را بازسازی نظم سرمایه و درهم شکستن انقلاب می پنداشت توانست انقلاب و نیروهای انقلابی را از پای در آورد...

بهرام رحمانی یکی از چهره های نام آشنای صنعت مقاله نویسی در زبان فارسی است. گذشته از این̊ بی شک می توان ایشان را بر پایه ی فرآورده های انبوه اش، یکی از زحمت کشان ِانبوه ساز به نام عرصه ی صنعت مقاله نویسی نیز قلمداد کرد. اما کیست که نداند تولید انبوه در عرصه ی اندیشه، آن هم به صورت فردی، مستلزم صرف چه نیروی توانا فراسایست. بدیهی است چنان چه این نیروی از دست رفته، باز تولید گسترده نشود، رفته رفته سبب فرسوده گی نیروی خلاق ذهنی و افتادن به ورطه ی تولید فرآوردهای نخ نما و ُبنجل خواهد شد. مقاله ی انقلاب چه مفهومی دارد؟ نوشته ی بهرام رحمانی یکی از نمونه های مثال زدنی فرآورده های بُنجل صنعت مقاله نویسی انبوه در زبان فارسی است. نوشته ی ایشان فاقد هر گونه ساخت منطقی و سرشار از مفاهیم و احکام و استدلال های غیر منطقی است.

سرانجام آخرین لحظه های سال 2011 نیز گذشت و سال 2012 شتابان لحظه های پیشارو را فرا می خواند. سال 2011 با تمام تلخ کامی ها و ناکامی هایش، با تمامی شادی ها و خوشی هایش، با تمامی فراز و فرودهای پیکار طبقاتی و آزادی خواهانه اش گذشت. آن چه اما از این سال در خاطره ی جمعی نیروهای رهایی بخش حک شده است و به ساده گی پاک و فراموش نخواهد شد، خاطره ی شیرین بزیر کشیدن دیکتاتورها و خاطره ی تلخ پا برجایی دیکتاتوری است. امیدوارم آتشی که در سال 2011 برافروخته شد، رقص شعله هاش در سال 2012 تداوم داشته باشد و این بار سبب رهایی از دیکتاتوری سرمایه شود!

با این همه آماده گی ذهنی که ما چپ های چهل تکه برای تجربه ی رخ داد شکستی دیگر داریم، پرسش این است که چرا نمی کوشیم احتمال رخ داد چنین شکستی را به صفر نزدیک کنیم؟ و یا فاجعه بارتر آن که خواسته یا ناخواسته، آگاهانه یا ناآگاهانه با پراتیک خود احتمال رخ داد چنین شکستی را افزایش می دهیم! در این نوشته برآنم که به سهم و زعم خود به پرسش طرح شده از زاویه ی سوسیالیسم کارگری پاسخی اجمالی دهم. امیدوارم طرح این پرسش و پاسخ، درخور تأمل و زمینه ساز گفت و گویی روشنگر شود...